Wie nog nooit met een laser-focused choreograaf (allemaal?) heeft gewerkt, kan ik het van harte aanbevelen. Het is heel intens. En dan ben ik nog maar ‘gewoon’ crew: de dansers op het podium moeten echt beuken. En dat elke voorstelling. Dunja is van alle laser-focused choreografen de ultieme Death Star argonlaser volgens mij.
Elk detail ziet en hoort ze. En elk detail wordt gecorrigeerd. En o wee als je een beetje loopt te dromen en niet in de gaten hebt wat beter kan. Dunja is je een paar stappen voor. Is dat intens? Ja. Levert dat iets prachtigs op? Ook ja.
Voor FOLK van choreograaf Dunja Jocić neem ik enkele voorstellingen FOH-geluid over van hoofdtechnicus Seb Jongejans als hij verhinderd is. Amsterdam, in de Stadsschouwburg, Rotterdam in TR25, Delft en Hoofddorp heb ik inmiddels gedaan. De tour loopt nog, er volgen meer data.
Toen ik Dunja ontmoette, had ik het gevoel ergens in een heel ver verleden met haar in dezelfde tribe gewoond te hebben. Haar onverschrokken blik, de humor, haar lach en ernst allemaal tegelijk. Ik ervaar het als heel bijzonder en close. Zou ze dat met iedereen hebben, of alleen met mij?
Twaalf outputs en Cortenstaal
FOLK heeft een extreem lastig decor. Zware, roestige platen van Cortenstaal, die we in elk theater op een andere hoogte en in wisselende combinaties moeten inhangen. Tijdrovend werk. Tijd die ik niet kan besteden aan het neerzetten, inprikken, testen en beluisteren van onze immersieve geluidsopstelling: geluid rondom het publiek, met twaalf afzonderlijke outputs.
Hierdoor begin je eigenlijk elke voorstelling met een achterstand. Die twaalf outputs moeten wel allemaal aangesloten en beluisterd worden, in weer een andere zaal.
De glitch
Tijdens een voorstelling hoorde ik een audio-glitch die niemand eerder had gehoord. Ik wist meteen: dit gaat besproken worden. Een seconde overwoog ik of de huis-DSP, de digitale geluidsprocessor van het theater, de oorzaak kon zijn. In mijn hoofd liep ik die mogelijkheid na en kwam tot de conclusie dat dat niet waarschijnlijk was.
Toen ik dat uitsprak, zag ik Dunja ontspannen. Niet omdat we dichter bij een oplossing waren, maar omdat we tot dezelfde conclusie waren gekomen.
De glitch is vooralsnog onverklaard. We verdenken de koppeling met QLab, de software waarmee we de cues afspelen. Een vermoeden, nog geen oorzaak.
Een keer in de zaal
Ik heb FOLK ook als bezoeker gezien. Seb schoof hem, ik zat in de zaal. De openingsscènes zijn clubby, met een harde, Berlijnse technobeat. Heel opzwepend. Ik ging erin met de verwachting dat ik hier mezelf helemaal in zou kunnen vinden, en dat was ook zo.
Maar na de club keert de voorstelling meer naar binnen. Ik verwachtte dat ik daar iets meer zou afhaken. Het tegenovergestelde gebeurde. Waar de beats afnamen, nam de choreografie evenredig toe. De dansers gingen voor mijn ogen tot het gaatje. Supercomplexe moves, op de tenen, gekromd en hoekig, verstild, uiterst technisch. Adembenemend.