Voor RAVE-L haalde Holland Festival een grote productie naar de Grote Zaal van het Muziekgebouw. Les Apaches! speelde Ravel, Parrish Smith stond klaar voor de elektronische laag, en de zaal werd omgebouwd tot iets tussen concertzaal en clubruimte. Niet echt een rave. Ik ben op raves geweest, trust me.
Op de bouwdag was ik huistechnicus voor de Grote Zaal, met geluid als mijn basis. Dat betekent vooral: het gezelschap op allerlei manieren bijstaan. De patch het gebouw in krijgen, afregeling doen, kabels trekken, intercoms aanleggen, en steeds zorgen dat de volgende vraag opgelost wordt voordat die een probleem wordt. Leuk, veelzijdig werk.
De technische fiche was typisch Holland Festival: groot, veel, en op sommige punten gewoon overweldigend. Een orkestopstelling met 23 artiesten, video, live camera’s, een 31K projector, een 12 meter breed scherm, rook, strobes, extra RIO’s van Peak Audio omdat het aantal inputs door het dak ging, en een DJ-opstelling die tijdens applaus naar voren gechangeerd moest worden.
Discobol in de Grote Zaal
Het mooiste beeld kwam van de grote discobol midden in de zaal. In combinatie met een paar sterke spots erop kwamen de lichtstralen overal. Zo’n effect is simpel uit te leggen en toch meteen raak: een concertzaal die normaal vrij strak en gecontroleerd aanvoelt, krijgt opeens beweging in elke hoek.
De MDG-hazer van het huis hielp daar natuurlijk flink bij. Gezelschappen willen die vaak gebruiken in plaats van wat ze zelf meenemen, en terecht. Het is een enorme unit. Geen klein wolkje dat na twee minuten spoorloos verdwenen is, maar een apparaat dat de hele zaal rustig vult zodat licht echt materiaal krijgt om in te tekenen.
Seb, Rik en twee soorten techniek
Seb Jongejans was er namens de productie. Ik ken Seb al goed omdat ik eerder deels zijn voorstelling van Dunja Djocovic heb overgenomen toen hij verhinderd was. Ook nu had hij alles goed in de vingers: warm, kundig, relaxed, en met genoeg overzicht om zo’n grote productie bij elkaar te houden.
Mijn buddy Rik van Leeuwen deed monitors. Rik en ik vullen elkaar mooi aan. Hij werkt heel intuïtief, ik ben analytischer. Twee compleet verschillende soorten technici, de een niet minder dan de ander, maar samen een onverslaanbare combinatie. Sowieso was iedereen on point deze twee dagen.
Klassiek met een clublaag
Op de showdag stond ik niet in de Grote Zaal, maar in het Entreegebouw. Daar was een losse DJ-opstelling voor de afterparty, de dag ervoor al gebouwd door een extern bedrijf. Mijn werk was vooral aanzetten, onze DJ-set neerzetten, aansluiten, testen, en alles doen wat zich verder aandiende. Ik trok vooral op met Tim, de externe lichtman. Hij kwam knipperen.
Voor mij had RAVE-L duidelijk een klassiek element als basis. Er zaten heel wat traditionele muzikanten op het podium die Ravel speelden. De elektronische laag en het licht maakten het groter en fysieker, maar het werd geen rave. Eerder een klassiek concert met een clublaag.
Het changement dat geen changement werd
Het plan voor het einde was uitgebreid besproken en gerepeteerd. De muzikanten zouden na afloop kort applaus halen, daarna van het podium af de zaal in lopen, en tijdens dat applaus zou Parrish Smith naar voren worden gechangeerd. Dan kon hij meteen door met een DJ-set in de Grote Zaal.
Alleen bleef het gezelschap applaus halen. En nog een keer. En nog een keer. Tot het applaus op was.
Toen was er niks.
Het publiek deed wat publiek op dat moment logisch vindt: naar buiten lopen. Vervolgens kwam Parrish Smith alsnog op in een halflege zaal. Mensen van Holland Festival renden de entreehal in om bezoekers tegen te houden en terug te sturen. Chaos. Zo ontzettend jammer, want daardoor sloeg die DJ-set in de Grote Zaal eigenlijk nergens meer op.