In een normaal theater heb je hooguit twee laaddoks. Bij Royal Lemkes in Bleiswijk reed de bakwagen van Orange Rental rustigjes naar binnen bij dok 34, en dat was niet eens de laatste. Tussen de zeecontainers en schaarliften, in een gigantische distributiehal voor planten, bouwden we een compleet theater voor de afsluiting van Casa Cadanza On Tour.
De dag zat vol contrasten. Een kindervoorstelling in de ochtend, praatjes overdag en een Big Band in de avond. Onze crew-ruimte was ingericht in de directiekas. De catering was perfect geregeld door producent Leontien Harsma en de medewerkers van Lemkes ontvingen ons extreem hartelijk.
Mijn focus lag op de voorstelling van stand-up comedian Berit Companjen, die voor haar grappen werkelijk niemand spaart. Een distributiehal is qua akoestiek natuurlijk een galmbak; deze specifieke ruimte had een nagalm van een seconde of twee, drie. Orange Rental leverde een L’Acoustics Wide systeem met SB18 subs. Een enorme dot geluid. Om de snelle, scherpe teksten van Berit strak en verstaanbaar te houden, zette ik het volume bewust niet te hard. De toppen heb ik stevig naar beneden geduikeld, zodat alle akoestische energie in het publieksvlak belandde en niet op de betonnen vloer of tegen de stalen wanden ketste.
Een uurtje voor de show kreeg ik via de producent Berit’s intro-tune opgestuurd via WhatsApp. Een keurige .wav file afgemixed op -16 LUFS. Ik downloadde de track lokaal op mijn telefoon en sloot deze veilig aan op de PA via mijn Sound Wire (een onmisbaar en veilig stukje techniek). Berit kwam aan zonder haar technicus en zonder haar QLab laptop, dus we moesten improviseren voor een specifieke cue in de show. We spraken af dat ik rond minuut 40 scherp moest zijn op de zin: “en dan nemen we nu een minipauze”. Precies op dat moment startte ik handmatig de muziek en paste ik het licht aan, terwijl er in de zaal spekjes werden uitgedeeld. De cue viel perfect op zijn plek.
Het meest bijzondere moment was de binnenkomst van het publiek. De show was uitverkocht. Zodra de stevige mensenmassa de koude, industriële set vulde, begon de ruimte opeens te leven. De absurde setting werd logisch en gezellig. Berit vertelde me later dat de lach voor haar op het podium deels verdween in de ruimte; het enorme hoge dak slokte het geluid op, waardoor ze de directe akoestische feedback van een intiem theaterplafond miste. Maar haar ‘manchauffeur’ zat in de zaal en bevestigde dat het publiek hardop zat te genieten.
Na de show braken we de hele set weer af. De bakwagen van Orange Rental reed dok 34 weer uit en we leverden de hal compleet leeg op voor de planten van de volgende dag.